لجستیک به‌عنوان یکی از ارکان اصلی سازمان‌های دفاعی برای نبرد، نقش ایفا می‌کند؛ بنابراین مدیریت هوشمندانه لجستیک باعث افزایش توان رزمی در سازمان‌های دفاعی خواهد شد. بنابراین این پژوهش در نظر دارد پیشران‌های به‌کارگیری لجستیک هوشمند را در معاونت لجستیک یک سازمان دفاعی موردبحث پژوهش را کشف و برای آن‌ها، الگویی ارائه کند. پژوهش از نظر هدف کاربردی-توسعه ای و از نظر رویکرد، آمیخته (کیفی-کمی) است. در مرحله اول با روش تحلیل محتوای کیفی و در مرحله بعدی از طریق مدل‌سازی ساختاری تفسیری انجام شد. در مرحله اول با ابزار مصاحبه از ۹ نفر از خبرگان داده‌ها جمع‌آوری و ابعاد اصلی پیشران‌ها کشف شد. در مرحله دوم برای رسیدن به مدل مفهومی، با بهره‌گیری از نتایج مرحله اول، پرسش‌نامه مدل ساختاری تفسیری تهیه و با تحلیل داده‌ها، مدل ساختاری تفسیری پیشران‌ها ارائه شد. مدل مفهومی پیشران‌ها در دو سطح (با 7 بُعد و 44 مؤلفه) قرار گرفت. در سطح اول ابعاد اقتصادی، فناورانه، سازمانی، قانونی، منابع انسانی و محیط خارجی و در سطح دوم بُعد اجتماعی به‌عنوان پیشران اصلی قرار گرفتند. در حوزه پیشران‌های اجتماعی به استراتژیست‌های سازمان‌های دفاعی توصیه می‌شود براساس مدل پذیرش اجتماعی فناوری در سازمان، نیروها را به این باور برسانند که رویکرد مثبت نسبت به فناوری و مزایای آن، برای خود نیروها اثربخش و کمک‌کننده خواهد بود.